W końcowych rozdziałach Thrones of the Invisible (Trony niewidzialnego) dowodzę, że to, co stawiamy na najwyższym miejscu, zdradza się nie tyle przez nasze deklaracje, ile przez to, czemu pozwalamy pochłaniać nasze dni. Moja teza jest tam celowo prosta: najgłębszą miarą życia nie
Na ostatnich stronach Thrones of the Invisible (Trony Niewidzialnych) próbuję nazwać to, co moim zdaniem powinno zająć najwyższe miejsce, gdy przestaniemy odruchowo kłaniać się wzrostowi, rynkowi i algorytmowi. Nazywam to wewnętrznym postępem zachowanym w zewnętrznej równowadze:
W końcowych rozdziałach Thrones of the Invisible (Trony niewidzialnego) dowodzę, że to, co stawiamy na najwyższym miejscu, zdradza się nie tyle przez nasze deklaracje, ile przez to, czemu pozwalamy pochłaniać nasze dni. Moja teza jest tam celowo prosta: najgłębszą miarą życia nie
